دکتر قاسم کاکایی

 

دکتر قاسم کاکایی

خبرگزاری مهر- استاد فلسفه و عرفان اسلامی دانشگاه شیراز با تأکید بر ضرورت حفظ عزت و کرامت اهل بیت در عزاداریها، گفت: معرفت و محبتی که حضرت زهرا به امیرالمؤمنین و پیامبر(ص) داشتند مغفول مانده و تحت الشعاع مسائل سیاسی و اجتماعی قرار گرفته است.

حجت الاسلام دکتر قاسم کاکایی از اساتید فلسفه و عرفان اسلامی دانشگاه شیراز در گفتگو با خبرنگار مهر، با تأکید بر مسائل مغفول مانده در معرفت فاطمی(س) گفت: در بیان شخصیت و زندگی حضرت زهرا(س) این مسئله که ایشان کانون عاطفه و مرکز عشق و محبت بودند کمتر بیان شده است در حالیکه ما در مناجات، خداوند را به فاطمه و پدرش و همسر و فرزندانش قسم می دهیم و مرکز این خمسه طیبه را فاطمه(س) قرار می دهیم که یک نوع عاطفه و محبت اینها را پیوند زده است. (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

دکتر قاسم کاکایی

اطلاعات “حکمت و معرفت شماره ۵۹- زهره همت – دکتر کاکایی سال ها است که در دانشگاه شیراز به عنوان مدرس در رشته مورد علاقه خود یعنی فلسفه و عرفان مشغول به فعالیت است و به علاوه در خارج از کشور نیز در دانشگاه کارولینای شمالی آمریکا درس کلام و تفسیر قرآن و در دانشگاه جاکارتا درس فلسفه و عرفان اسلامی خود را دایر نموده است. من در فضایی مملو از کتاب به خدمتشان رسیدم و نظرشان را راجع به عرفان محبت و عرفان معرفت که به نظر می‌رسید در روزهای اخیر فکر ایشان را بیش از هر موضوع دیگری به خود مشغول کرده است، جویا شدم.

جناب استاد به عنوان اولین سؤال می‌توانم خواهش کنم که مراد خودتان را از دو قید محبت و معرفت در عرفان ذکر کنید و بفرمایید این دو واژه نزد حضرتعالی چه معنایی دارند؟
بسم‌الله الرحمن‌ الرحیم. اینکه غایت عرفان وصال خدا است، جای بحثی ندارد و عرفای متدین به‌خصوص عرفایی که در ادیان ابراهیمی نشو و نما پیدا کرده‌اند، غایت عرفان را وصال خدا می‌دانند. منتهی عرفای مختلف طریق رسیدن به وصال خدا و درگاه ربوبی را متفاوت دانسته‌اند. برخی راه مخافت را پیشنهاد کردند، بعضی راه معرفت را دنبال کردند و بعضی راه محبت را پیش گرفتند. راه مخافت بیشتر بر جلال خداوند تأکید دارد که با توجه به جلال خدا ما در درگاه ربوبی احساس کوچکی و حقارت داشته باشیم و این که در برابر او هیچ باشیم و این یک نوع فنا در برابر خداوند تعالی است یعنی خود را ندیدن از فرط کوچکی و به خاطر خوف. (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

روزنامه قدس-چهارشنبه-۱۹ آبان ۱۳۸۹-جواد صبوحی-

مفاهیم و مصادیق عشق حقیقی و مجازی در گفتگو با دکتر قاسم کاکایی

هستی و عشق و نیستی

عشق را مرتبه عالی محبت می دانند، اما هر محبت شدیدی عشق واقعی نیست .منشأ و سرچشمه عشق درک کمال محبوب و معشوق است. ذات مقدس خداوند کمال و جمال مطلق و منشأ و سرچشمه تمامی خوبیها و زیباییهاست. بنابراین انسان از درون ذات خود عاشق خداوند است . عشق حقیقی و راستین، تنها به کمال محض و جمیل مطلق توجه دارد، تنها او را می خواهد و می جوید. این عشق، التیام بخش، رام کننده، صبرآور، انس برانگیز، رضایت بخش، نیروزا، طلب آور، درهم شکننده خودپرستی، سرورانگیز، نشاط آور، پایا و پویاست. این، عشقی است که وصالش، مقتل عاشق است نه مسلخ وی؛ یعنی هنگام وصال، عاشق قامت برکشیده، قیامت به پا می کند و عشقش زنده تر و فعالتر می گردد، نه آنکه سرد و خاموش شود. از همین رو، قرآن کریم تنها محبوب حقیقی و اصلی را خداوند متعال دانسته، و در روایات، بر محبت خداوند سبحان تأکید فراوان شده است.

عشق حقیقی انسان زاییده عشق خداست و سبب تفاوت درجه اش با عشق خدا، کدورت جسم انسان است. در صورت از میان برخاستن این کدورت – که لازمه اش فنای بنده در حق است – محبت نیز به طهارت و صفای اصلی اش برمی گردد. این همان عشقی است که از خدا آغاز می شود و به انسان می رسد و او را به خدا می رساند، یعنی عشق حقیقی و عرفانی.
گفتگوی ما با حجة الاسلام دکتر قاسم کاکایی نیز به مفاهیم و مصادیق عشق حقیقی و مجازی اشاره دارد که تقدیم حضورتان می شود: (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

شهید حبیب روزیطلب

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته را جان شد و آواز نیامد

«برادر ، خواهر، قلم بدست گرفته ایم تا ازشهدای شاهدمان بنویسیم، اما ما از چه می نویسیم و توچه می خوانی ، ماچه می نالیم و تو چگونه به نوای این نی دل می دهی! ما درهجر یارانمان می سوزیم و تو با چه حال احساس می کنی! نمی دانیم ، اما یقین داریم که از ایمان شهیدان شاهد سخن گفتن ، عملشان را به تصویر کشیدن و ملکات اخلاقیشان را معرفی کردن نیاز به اداراک آنها دارد و این حاصل نمی شود جز با گام زنِ راهشان شدن، و بر سختیهای راه چونان خودشان شکیبا بودن، و اینکه از خدا بخواهیم درجات آنها را، تا بتوانیم، به مقدار سعۀ وجودیمان، ادراک کنیم. آخر مگر می شود بی آنکه در آتش خرمن عشق پروانه بسوزی از سوختن او دم بزنی! (شرح این قصه مگرشمع برآرد به زبان …). (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

شهید حبیب روزیطلب

نمی‌دانم چرا این یکی دو روز، و به خصوص امشب، یکشنبه ۱۹/۱۲/۸۶، بیاد تو افتاده‌ام. چرا امشب و چرا این جا، در ایتالیا؟ دیروز که در ونیز قدم می‌زدم همه چیز تو را بیاد من می‌آورد. آسمان آبی، دریای فراخ و گسترده، کوچه‌های مملو از آب، کبوترهای آزاد در حال پرواز و کودکان شاد و معصومی که آب و آسمان و پرواز کبوترها به وجدشان آورده بود، همه ،یاد تو را در پس کوچه های ذهنم زنده می‌کردند و بی اختیار با خود زمزمه می کردم که:

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ۱

(ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

حافظیه شیراز

سخنرانی دکتر کاکایی در روز حافظ (حافظ پژوهی دفتر دهم)

در مقام و شخصیت حافظ و جایگاه شعر او سخن بسیار گفته‌اند و در بزرگداشت او مجالس و محافل فراوانی بر پا شده و می‌شود. ترجیع‌بند همیشگی همة آنها این است: حافظ کیست و پیامش چیست؟ پاسخ‌هایی که به این سؤالات داده‌اند نه تنها یکسان نبوده بلکه گاه تضادشان و بعدشان از یکدیگر شگفت‌انگیز است. هر کس به مقتضای فهم خویش حافظ را تأویلی می‌کند اما این که حافظ نه تنها تأویل پذیر بلکه واجب التأویل است، قولی است که جملگی بر آنند. این نیز مورد اتفاق است که حافظ درد عشقی کشیده که پرسیدنی و قابل وصف نیست. ولی در چند و چون این عشق و تفسیر و تبیین آن درد سخنان متفاوت گفته‌اند. حافظ را چگونه باید تأویل کرد و عشقش را چگونه تفسیر؟ موضوع سخن و سؤال مقالة حاضر همین است.

مقاله مورد نظر را از لینک زیر دانلود کنید:
نام فایل: تأویل ذکر - حجم: 88.12 kB
جهت دانلود بر روی لینک بالا کلیک کنید.

مطالب موجود با عبارات مشترک

پروفسور برومر

آن چه در پی می‌آید متن سخنرانی پروفسور ونسان برومر* ‌می‌باشد که در تاریخ شنبه ۲۱ مهر ماه ۱۳۸۰ برابر با ۱۳ اکتبر  ۲۰۰۱ میلادی تحت عنوان “سعادت غایی و عشق الهی” در دانشگاه شیراز ایراد، و هم‌زمان توسط دکتر قاسم کاکایی به فارسی ترجمه، و سپس به تقاضای جمع کثیری از دانشجویان چاپ و منتشر شده است. لازم به ذکر است که اصل این مقاله در شمارة هفتم فصلنامه اندیشه دینی دانشگاه شیراز به چاپ رسیده است

سعادت غایی و عشق الهی

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب

کز هـر زبـان کـه می‌شنـوم نامـکرر است (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک

مرقد حضرت آیت آلله نجابت در شیراز

این رساله از معدود نوشته هایی است که از مجذوب واصل و عارف کامل حضرت آیت الله حاج شیخ حسنعلی نجابت شیرازی به جای مانده است. هرچند  از ایشان مواعظ و درسگفتارهای زیادی به صورت نوار باقی مانده است، ولی بسان اسلاف خویش، همچون حضرات آیات ملا حسینقلی همدانی، سید علی قاضی طباطبایی، و حاج شیخ محمدجواد انصاری همدانی، شیوه ایشان تهذیب نفوس و تربیت افراد بود نه از راه کتابت و نوشتار. این رساله در پاسخ یکی از دوستان ایشان است که به صورت مکتوب پرسیده بود که چرا کلمه “عشق” علی رغم اهمیتش، در قرآن کریم بکار نرفته و در روایات نیز نادر است. این رساله توسط انتشارات حوزه علمیه شهید محمدحسین نجابت شیراز منتشر شده است. (ادامه…)

مطالب موجود با عبارات مشترک