.

خانه > تأليفات, رویدادها, کتاب ها > «غیاث‌الدین منصور دشتکی و فلسفه عرفان» برترین کتاب عرفان سال شد

«غیاث‌الدین منصور دشتکی و فلسفه عرفان» برترین کتاب عرفان سال شد

غیاث الدین منصور دشتکی و فلسفه عرفان

به گزارش خبرنگار بخش کتاب خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)،مراسم پایانی بیست ‌و هفتمین دوره‌ی جایزه‌ی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و هفدهمین دوره‌ی جایزه‌ی جهانی کتاب سال عصر روزدوشنبه، ۱۹ بهمن‌ماه ۸۸ در تالار وحدت برگزار شد. در مراسم امسال در رشته فلسفه هیچ کتابی بر گزیده شناخته نشد ولی کتاب غیاث الدین منصور دشتکی و فلسفه عرفان تالیف دکتر قاسم کاکایی به عنوان بهترین کتاب در زمینه عرفان ، شایسته تقدیر شناخته شد و لوح تقدیر و جایزه سکه بهار آزادی را به خود اختصاص داد. شایان ذکر است که در اسفند ماه سال گذشته نیز این کتاب جایزه بهترین کتاب فصل را به خود اختصاص داده بود. در سال ۱۳۸۲ نیز کتاب وحدت وجود به روایت ابن عربی و مایستر اکهارت، تألیف دکتر کاکایی کتاب برگزیدۀ سال در زمبنۀ فلسفه و عرفان شده بود.

کتاب غیاث الدین منصور دشتکی و فلسفه عرفان تألیف دکتر قاسم کاکایی است که از سوی فرهنگستان هنر به مناسبت برگزاری کنگره‌ی بزرگ مکتب شیراز، در آذرماه ۱۳۸۷ منتشر شد. این کتاب که حاصل تحقیقات ۱۶ ساله‌ی دکتر کاکایی در زمینه‌ی مکتب فلسفی شیراز است جایزه‌ی کتاب فصل را در پاییز ۸۷ به خود اختصاص داد. این کتاب به منظور ارائه تصویری از مکتب فلسفی شیراز نگاشته شده است. مؤلف بدین منظور سرآمد فیلسوفان این دوره که جامع همه‌ی بن مایه‌های این مکتب است، یعنی غیاث الدین منصور شیرازی، را پررنگ‌تر ترسیم کرده است. سپس برای نشان دادن گوشه‌ای از اندیشه‌های مکتب فلسفی شیراز رساله‌ی «منازل السائرین و مقامات العارفین» تألیف غیاث الدین منصور دشتکی را تصحیح، ترجمه و شرح کرده و پیوست بخش دوم کتاب نموده است.

بخش اول کتاب در شش فصل تنظیم شده است: فصل اول «مکتب شیراز قبل از ملاصدرا»، فصل دوم «میرصدرالدین دشتکی (سید سند)»، فصل سوم «محقق خفری»، فصل چهارم «غیاث الدین منصور دشتکی»، فصل پنجم «شاگردان غیاث الدین منصور دشتکی» و فصل ششم «مکتب شیراز پس از غیاث الدین منصور»، این بخش ناگفته‌های بسیاری را از تاریخ فلسفه‌ی اسلامی در بردارد. به خصوص نگاهی نو به یکی از پیچیده‌ترین دوران اندیشه در ایران یعنی دوره‌ی صفوی دارد. برخوردهای صفویه با مکتب فلسفی شیراز و چالش‌های پیش روی این مکتب در این دوره به تفصیل مورد بررسی قرار گرفته است. پیوند مکتب شیراز با حکمت متعالیه ملاصدرا نیز در این بخش تبیین شده است.
بخش دوم کتاب به رساله‌ی عربی «منازل السایرین و مقامات العارفین» غیاث الدین منصور اختصاص دارد. این رساله حاوی عناصر مختلف فکری و گرایش‌های مکتبی غیاث الدین منصور است و می‌توان آن را بازنمود دوره‌ای از تفکر فلسفی شمرد که طلیعه‌ی حکمت متعالیه ملاصدرا است. دوره‌ای که باید آن را دوره‌ی «تقریب» دانست، که در آن، حدیث، تفسیر، کلام، عرفان، فلسفه مشاء و فلسفه‌ی اشراق به یک‌دیگر نزدیک شده کنار هم قرار می‌گیرند. این رساله را باید یک رساله در فلسفه‌ی عرفان به حساب آورد یعنی نگاه درجه‌ی دوم به عرفان دارد. به همین علت،‌ دکتر کاکایی در تعلیقات خود و در شرح این رساله مطالب مهمی را که امروز در باب ماهیت و سرشت عرفان و مکاشفات عرفانی مطرح است طرح می‌کند و آن‌ها را با دیدگاه‌های غیاث الدین تطبیق می‌دهد.
( برای اطلاعات بیشتر در بارۀ این کتاب رجوع کنید به: مجلۀ کتاب ماه دین شمارۀ ۱۴۶، آذر ۱۳۸۸ مراجعه نمایید)

مطالب موجود با عبارات مشترک
این مطلب را منتشر کنید:
Facebook Twitter Linkedin Email

Captcha Captcha Reload


برخی از رویدادها

برخی از تألیفات