.

خانه > تأليفات, مقاله ها > ضدِّ عرفان در برابر تجربه گرایی

ضدِّ عرفان در برابر تجربه گرایی

جاویدان خرد زمستان 89

جاویدان خرد زمستان ۸۹

رویارویی دو دیدگاه دربارۀ عرفان و تجربۀ عرفانی در سدۀ بیستم

دکتر قاسم کاکایی  استاد فلسفه دانشگاه شیراز

اشکان بحرانی  کارسناس ارشد فلسفه دانشگاه شیراز

 

کلیدواژه ­ها: تجربه­ گرایی، ضدِّ عرفان، معنویت مسیحی، الاهیات سلبی، تجربۀ عرفانی

چکیده

مقالۀ حاضر به تقابل میان دو نگرش عمده دربارۀ عرفان و تجربۀ عرفانی، یعنی جریان تجربه­ گرایی و جریان ضدِ عرفان می­پردازد. در این نوشته، ابتدا مؤلفه­ های اصلی هر یک از دو جریان اصلی معرفی و بررسی می­شوند. از سویی، تجربه­ گرایی، که از اندیشه­ های ویلیام جیمز متأثر است، به نقش تجربه­ های فردی و احوال خارق العاده و تجربه­ های وجدناک عارفان اهمیت میدهد و تجربه را معرف و نشانۀ امر عرفانی می­داند. در مقابل، جریان ضدِّ عرفان، که عمدتاً در نوشته­ های دنیس ترنر بازتاب یافته است، به تجربه­ گرایی نقدهایی جدی وارد می­کند. به باور هواداران ضدِّ عرفان، امر عرفانی متکی و مبتنی بر جماعت و اعمال و افکار جماعتی است. بر همین اساس، ضدِّ عرفان بر دیدگاه تجربه­ گرایی نقدهایی وارد می­کند، نقدهایی در خصوص نقش تجربه در معنویت قرون وسطا، چرخش در سنت معنوی مسیحیت، خوانش تاریخ معنویت مسیحی و همچنین خوانش تجربه­ گروانه از متون قرون وسطا. در خاتمۀ مقاله، به نقد و داوری آرای هر یک از دو جریان می­پردازیم.

zedde erfan dar moghabel tajrobe gerayee.pdf

این مطلب را منتشر کنید:
Facebook Twitter Linkedin Email

Captcha Captcha Reload


برخی از رویدادها

برخی از تألیفات